Bądź optymistą!

Jak mogliście przeczytać na naszym fan page'u, mieliśmy dzisiaj ciężki czas. I w sumie głównie z tego powodu, powstał ten post.

To co widzicie obok zdecydowanie dotyczy mojej osoby w dniu dzisiejszym. Bowiem Pan Pinczer pokazał swe oblicze niedobrego pieska, delikatnie mówiąc. Spokojnie, wszyscy żyją, kończyny na miejscu, jedynie motywacja poleciała na łeb, na szyję.
W momencie, gdy czekałam na nowego członka rodziny, moim ogromnym marzeniem były wystawy oraz psie sporty (wówczas myślałam tylko o agility). I owszem, raz miałam okazję wystąpić z Nico na ringu. Nawet nie wylecieliśmy z "nie do oceny" w opisie, ale była to chyba litość sędziny nad 14-letnią dziewczynką. ;) Jednak, kiedy Młody miał niecały rok, stało się jasne, że nie weźmiemy już udziału w żadnej wystawie. Cóż, pies z agresją lękową materiałem na psa wystawowego, a co dopiero reproduktora, nie jest. Poza tym, bodajże na tydzień przed pierwszymi urodzinami, mój piesek stracił męskość (tak, wiem, cudowny "prezent"). Rozpoczęła się ciężka praca nad tym, aby z Terrorystą po prostu dało się żyć.
I co tu dużo pisać, jest to nieco dobijające, iż tak wielu moich rówieśników bądź osób młodszych ode mnie, osiąga sukcesy, spełnia się, a ja walczę o to, aby mój mały psychopata nie chciał przypadkiem potraktować obcej osoby jako gryzaka. Tym bardziej, że wszelkiej maści obozy czy seminaria są dla mnie marzeniem. I być może, gdybym te kilka lat wstecz podjęła inne decyzje, obecnie mogłabym je spełniać. Cóż, mądry Polak po szkodzie, jak to się mówi. A tak, jestem nieco do tyłu, przynajmniej takie mam wrażenie, obserwując sobie psi światek nieco z boku. ;)
Długo nie chciałam na ten temat pisać publicznie, bo wiem jak podchodzą do tego typu wypowiedzi niektórzy ludzie. Serio, nie zdziwię się jak pojawią się komentarze typu: pff, pewnie psa nie kochasz, bo nie możesz z nim jeździć na zawody itd.! Osobom takim, z tego miejsca odpowiadam, że gdybym tego psa nie kochała, to prawdopodobnie by go już nie było. Pan Pinczer, mimo swojego niedojebania mózgowego (tak, to chyba najlepiej opisuje jego stan umysłu), jest cudownym psem, członkiem rodziny, do którego miłość niewątpliwie jest skomplikowana i na swój sposób trudna, ale tego debilka nie da się nie kochać. :)
Jeśli zaś chodzi o moje marzenia, być może już w przyszłym roku coś się zmieni w tym temacie. Dla uspokojenia niektórych: nie, nie biorę border collie, spokojnie. Ci, którzy mają wiedzieć o konkretach, to o nich wiedzą. Natomiast publice wolę na razie zbyt wiele nie zdradzać, bo chociażby z obserwacji psiego światka można wynieść jeden wniosek: obrabianie cudzego tyłka oraz wszelkie ploteczki na temat osoby X, są na topie. ;) Toteż i nie ma co za dużo pisać. Będzie co ma być, a Pan Pinczer i tak pozostanie najcudowniejszym psychopatą na świecie!